دوشنبه ای که گذشت مسعود باستانی که در حال گذراندن محکومیت شش سال حبس خود در زندان رجائی شهر کرج است در بیمارستان سینا که محل کار من است بستری شد. سه شنبه تعطیل بود و من چهارشنبه موفق شدم به دیدنش بروم. سابقۀ آشنائی حضوری با او نداشتم ولی طبعاً دورا دور همدیگر را می شناختیم، بخصوص آنکه شنیده بودم در زندان با داود سلیمانی هم اطاق است و رابطۀ خوبی بین آنها برقرار است. همین خود بخود ما را به هم نزدیک می کرد. دوستی من و داود با هم ویژه و استثنائی ست. آشنائی ما در دوران دانشجوئی و در دفتر تحکیم وحدت بود. داود نمایندۀ انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه اهواز و من نماینده انجمن اسلامی دانشگاه تهران بودم. داود پس از چند سال به عضویت شورای مرکزی تحکیم انتخاب شد و به دانشگاه ما منتقل شد و کارشناسی ارشد و دکتری را در همین دانشگاه خواند و در همین دانشگاه به عضویت هیأت علمی دانشکده الهیات درآمد. در تمام فراز و نشیب های فعالیت سیاسی در دفتر تحکیم، چه زمانی که هر دو عضو شورای عمومی بودیم و چه زمانی که هر دو عضو شورای مرکزی بودیم، چه در جبهه زمانی که در هویزه با هم بودیم و خبر شهادت برادرش را به او دادند، چه در مدتی که هر دو عضو شورای هماهنگی گروههای خط امام بودیم، چه زمانی که هردو عضو موسس و شورای مرکزی جبهۀ مشارکت بودیم و چه در دورا ن نمایندگی مجلس ششم که با هم بودیم بطورغریبی همیشه نظراتمان مشابه هم بود. از جمله در بحران هایی که در دفتر تحکیم بوجود آمد نظرات ما کاملاً به هم شبیه بود. همکاری و همراهی سیاسی طولانی مدت ما موجب ارتباط عاطفی قوی بین ما بوده است تا اینکه پس از انتخابات داود به ناحق به زندان افتاد و تا دو سال که به او مرخصی داده نشد ما همدیگر را ندیدیم.

ادامه مطلب را اینجا بخوانید

در شمارۀ 22 ماهنامۀ نسیم بیداری که در آذرماه منتشر شد مصاحبه ای که خانم زهره آقایانی با اینجانب انجام داده بود مندرج است. این مصاحبه از نظر نشریه در چارچوب پرونده ای در مورد اعتدال و افراط گری صورت گرفته است ولی من همان ابتدای مصاحبه سوال را قدری اصلاح کردم و آسیب های جنبش دانشجوئی را مورد نظر قرار دادم چرا که وقتی قرار مصاحبه گذاشته می شد مناسبت 16 آذر مطرح شد و من خودم را برای این چارچوب آماده کرده بودم. بنظرمی رسد انتخاب من برای مصاحبه بخاطر انتقادهایی بود که من از تندرویهای جنبش دانشجوئی در دورۀ اصلاحات انجام داده بودم ولی سوالات به آن دوره محدود نمی شد . بنابراین پاسخ های من قدری متفاوت هستند. گاهی نقد است و گاهی دفاع و گاهی توجیه متناسب با شرایط گفتمانی آن زمان.
شرایط گفتمانی امروز بسیاری از موضوعاتی را که در زمان خودشان تقریباً بدیهی تلقی می شد به چالش کشیده است. ما اکنون چگونه باید به آن مسائل و موضوعات بنگریم؟ دفاع کنیم، محکوم کنیم یا توجیه کنیم؟ فایده و ضرر هر کدام برای ما و نسل امروز که با این موضوعات مواجه هستند و نیز برای آینده کشور چیست؟
این موضوعیست که برای من دغدغه است و شاید در آینده بیشتر به آن بپردازم.
تیتری که نسیم بیداری برای این مصاحبه برگزیده این است:" شکوری راد: بخاطر انتقاد از تند روی های دفتر تحکیم بسیار فحش خوردم"

خلاصه ای از سوابق عملکرد سیاسی دانشجویان از زمان تاسیس دانشگاه های امروزی در ایران را ذکر بفرمایید
تاریخچه فعالیت سیاسی دانشجویان طولانی است. مقدمتاً می توان گفت جوان دانشجو به طور طبیعی دارای دو آرمان است: یکی آرمان آزادیخواهی و دیگری عدالت خواهی. این دو آرمان هر گاه و هر کدام در معرض تهدید قرار گرفته اند، دانشجویان آن را بیشتر مطرح و مطالبه کرده اند. گرایش طبیعی دانشجو چپ است. چپ به معنای همین دو مولفۀ آزادی خواهی و عدالت خواهی. خلاصه می توانم بگویم که در آستانه انقلاب دانشجویان ذوب شدند در مردم، چون انقلاب اسلامی، انقلابی کاملاً مردمی بود. دانشجویان هم به عنوان بخشی از مردم در انقلاب نقش داشتند، نه به عنوان بخشی جدا که نقشی خاص بر عهده داشته باشند، قبل از آن نقش دانشجویان برجسته تر بود. قبل از اوج گیری انقلاب، دانشگاه ها کانون مبارزه بودند، و این کانون مبارزه تقسیم می شد بین چپ ها و مذهبی ها. انقلاب اسلامی که اوج گرفت کلا فعالیت مبارزاتی دانشگاهی، در درون مبارزات توده مردم، حل شد، ذوب شد. اما بعد از انقلاب نقش دانشگاهها دوباره برجسته شد. دوران جدیدی آغاز شد که دارای دوره های مختلفی است. دوره اول از پیروزی انقلاب تا انقلاب فرهنگی و سپس حوادث سال 60. دوره بعدی از سال 60 تا 62 که انتخابات دومین دوره مجلس بود. دوره دیگر از سال 62 تا زمان رحلت حضرت امام بود. و از زمان رحلت حضرت مام تا سال 76 دوره ای دیگر است که البته تا سال 78 ادامه دارد. از ماجرا کوی دانشگاه به بعد هم دوره ای است که به نظر من همچنان در حال ادامه است.

بنظر شما در مجموع رفتار عمومی وسیاسی دانشجویان در مراحل مختلف و زمان های گذشته معقولانه بوده یا تند و احساسی و هیجانی بوده است؟ آيا تندرويهاي احتمالي در دوره هاي مختلف ، سبب بروز سرخوردگي ها در اهداف جنبش دانشجويي نبوده است؟

ادامه مطلب را اینجا بخوانید

گاهنامۀ "انعکاس" ارگان انجمن فرهنگ و سیاست دانشجویان دانشگاه شیراز، از معدود تشکل های اصلاح طلب که هنوز اجازۀ فعالیت دارند، است. این نشریه اخیراً مصاحبه ای را با من انجام داد که در ویژه نامۀ 16 آذر آن چاپ شده است. سوالات قدری آماتور و کلیشه ای هستند ولی من سعی کرده ام پاسخ هایم کلیشه ای نباشند. بخصوص پاسخی که به سوال آخر داده ام.

جایگاه جنبش دانشجویی در انقلاب اسلامی چه بود؟
جنبش دانشجوئی نقش ممتازی نسبت به سایر اقشار در پیروزی انقلاب اسلامی نداشت. انقلاب اسلامی با رهبری امام و روحانیت و از دل مساجد و هیأت های مذهبی پا گرفت و از همین پایگاهها به پیروزی رسید. اما نمی توان نقش روشنفکران دینی بخصوص دکتر شریعتی را درزمینه سازی آن نادیده گرفت. شریعتی معلم انقلاب بود. پایگاه شریعتی دانشگاه بود ولی اوج تأثیر گذاری او از طریق سخنرانی های حسینیه ارشاد که یک پایگاه مذهبی و وابسته به یک مسجد بود اتفاق افتاد. دانشجویان با جریان انقلاب و رهبری امام همراه شدند و به سهم خود تأثیر گذار بودند اما نقش ممتازی نسبت به سایر اقشار نداشتند. همین مسأله موجب شد که در مراحل بعد دچار یک انفعال نسبی بشوند و زمانی که نظام جدید در حال استقرار بود آن طور که باید و شاید اثرگذار نباشند.

نقش جنبش دانشجویی در 2 خرداد چه بود؟
نقش جنبش دانشجوئی در شکل گیری حماسۀ دوم خرداد بارز و برجسته بود چرا که تنها حرکت سیاسی متفاوت از آنچه در حاکمیت آن زمان می گذشت، وجود داشت در دانشگاهها و در میان دانشجویان بود. البته وقتی از جنبش دانشجوئی در آن مقطع صحبت می کنیم منظورمان دفتر تحکیم وحدت به عنوان اتحادیه انجمن های اسلامی دانشگاههاست. چرا که این مجموعه رسماً تشکیلات و رسمیت داشتند و تشکل مخالف آنها که جامعۀ اسلامی دانشجویان یا حتی تشکل معارض دیگری که آقای طبرزدی با نام اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجوئی درست کرده بود نمی توانستند بدنۀ جنبش دانشجوئی را نمایندگی کنند و اساسا پایگاه قابل ملاحظه ای در دانشگاهها نداشتند. وقتی آقای خاتمی قصد آمدن به میدان رقابت در انتخابات ریاست جمهوری دور هفتم را کرد این دانشجویان

ادامه مطلب را اینجا بخوانید

امشب که برای سرزدن به مادرم به منزلشان رفتم از همان ابتدا می شد فهمید که خبری بوده است. به محض اینکه بعد از احوالپرسی سوال کردم: چه خبر؟ مادرم گفت: خبر! امروز دوباره ریختند خونۀ سعید آقا رو زیر و رو کردند. پنج نفر بودند. سه ساعت داشتند خونه رو بازرسی می کردند و آخرش، کامپیوتر سعید آقا، لپ تابش و لپ تاب شیوا و یک سری چیزای دیگرو با خودشون بردن. سروش زهره ترک شده بود و زری هم همش گریه می کرد. من هم بهشون خیلی حرفا زدم. گفتم پولی که شما از این کارا در میارین حلال نیست، خوردن نداره. این پول رو ندین زن و بچه ها تون بخورن. بعد ادامه داد زری زنگ زد سعید آقا اومد. به تو هم زنگ زد جواب ندادی. همین طور بود من در بیمارستان مشغول آنژیوگرافی بودم و نتونسته بودم جواب بدهم. گزارشش که تموم شد پرسیدم از کجا اومده بودند؟ گفت از اطلاعات سپاه بودند. بعد ادامه داد دیشب زری اینجا خوابیده بود. سروش صبح نرفته بود مهد کودک و منتظر بودند که بابا رضا ش بیاد دنبالشون که برن خونۀ اونا. در که زده بودند سروش فکر کرده بود بابا رضاشه. رفت در رو باز کرد که یک هو اینها اومدن تو. بیچاره سروش داشت زهره ترک می شد. اول پشت آیفون سراغ آقای شریعتی را گرفته بودند و وقتی زری گفته بود نیستند گفته بودند: بیائید دم در یک کاری داریم. تو این فاصله سروش رفته بود در رو باز کرده بود. زری هم که آمادۀ رفتن شده بود پشت سرش در خونۀ سعید آقا ئینا رو کشیده بود بسته شده بود. وقتی حکم نشون داده بودند و خواسته بودند وارد خونه بشوند در بسته بود و کسی هم کلید نداشت. گفته بودند در را می شکنیم. زری گفته بود پس صبر کنید زنگ بزنم سعید آقا خودش بیاد. زنگ زده بود و سعید آقا از محل کارش اومده بود.

ادامه مطلب را اینجا بخوانید

در نمایشگاه مطبوعات که بیش از یک ماه پیش برگزار شد میهمان خبرگزاری ایلنا بودم. گزارش اجمالی آن دیدار و اینکه در آنجا مصاحبه هایی با ایلنا، ایسنا، فارس، رجانیوز و جهان نیوز داشته ام را در پست قبلی گذاشتم. ایلنا خبر کوتاهی همان روز ارسال کرد و وعده داد که متعاقباً خبر تفصیلی را منتشر خواهد کرد این کار تقریباً یک ماه طول کشید و نهایتا خلاصه ای سانسور شده از آن مصاحبه را منتشر کرد که بازتاب نسبتاً زیادی بخصوص در سایت ها و روزنامه های جناح راست داشت روزنامه کیهان ابتدا یک خبر ویژه مفصل با عنوان" شکوری راد: شعار به نفع اسرائیل چه عیبی داشت" وحاشیه نویسی به سبک فرقۀ رجوی در مورد آن کار کرد در حالی که در متن خبر چنین جمله یا اصلاً موضوعی وجود نداشت و چند روز بعد یک یادداشت با عنوان " آقای شکوری راد دروغ می گوئید" زد که در آن اصل جمله ای از من را که موضوع یادداشت قرار داده بود تحریف کرده بود. من گفته بودم: ما(اصلاح طلب ها) پوزیسیون نظام هستیم نه اپوزیسیون و او نفهمیده بود و نوشته بود "ما اصلاح طلبان اپوزیسیون نظام هستیم". تمام سایت های جناح راست نیز همین غلط فاحش را از کیهان کپی کرده بودند. بعضی دوستان هم دقت نکرده و ایراد گرفته بودند که حالا چه جای این حرفهاست. البته گفتۀ من ترجمۀ دقیق شعار و خواستۀ "اجرای بدون تنازل قانون اساسی" بود.
بعداً با خبر شدم ایلنا بابت همان خروجی سانسور شدۀ مصاحبه از هیأت نظارت بر مطبوعات وزارت ارشاد تذکر کتبی گرفته است. واقعاً که به قول آقای احمدی نژاد ایران آزاد ترین کشور دنیاست!
متن اولیه مصاحبۀ ایلنا که ملاحظات کلی خبرگزاری تا حد زیادی در آن اعمال شده بود به شرح زیر است. این را هم بگویم که خبرگزاری فارس و سایت های خبری رجانیوز و جهان نیوز هیچکدام مصاحبه هایی را که با اصرار بسیار با من انجام دادند منتشر نکردند.

*چند ماه دیگر انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی است؛ تحلیل شما از این انتخابات پیش رو با توجه به وضعیت فعلی چیست و همین طور شرایط اصلاح طلبان برای شرکت در این انتخابات را چگونه توصیف می کنید؟انتخابات دیگر برای ما موضوع نیست؛ اگر چه با نزدیک شدن به زمان برگزاری انتخابات حجم بیشتری از اخبار رسانه ها به این موضوع اختصاص می یابد، ولی برای ما که تجربۀ انتخابات دور قبل و حوادث بعد از آن را داریم ، اساسا انتخابات دیگر موضوع نیست. و اگر بخواهد برای ما موضوع بشود، باید شروط حداقلی که آقای خاتمی گفتند تحقق پیدا کند، در آن صورت انتخابات به یک موضوع قابل بحث برای ما تبدیل می شود. غیر از آن نکاتی که آقای خاتمی گفتند، ما هیچ حرف دیگری برای انتخابات نداریم و قطعا تا محقق شدن آن شروط فعالیتی نخواهیم داشت.
*

ادامه مطلب را اینجا بخوانید