چهارشنبه گذشته خبر شدم پدر دکتر هاشم شریفیان دوست و همکارم در دانشگاه به رحمت خدا رفته است. به سبب ارادتی که به او داشتم به اتفاق دکتر حنطوش زاده که این خبر را به من داده بود برای تشییع جنازۀ آن مرحوم به شاه عبدالعظیم رفتیم. خبر داشتم که هفتۀ قبل ایشان زمین خورده و استخوان رانش شکسته است. برای سن ایشان که بالای 85 سال بود شکستگی استخوان ران اتفاق بسیار بدی بود. اگرچه عمل شد و نتیجه عمل هم خوب بود ولی بستری شدن در این سن عوارض خاص خودش را دارد که گریبانگیر ایشان هم شد.
می دانستم اما بیشتر دانستم او چه مرد و معلم بزرگی بوده است. او را در جوار حضرت عبدالعضیم حسنی(ع) و در داخل رواق دفن کردند. وقتی پس از اقامه نماز میّت در مورد او صحبت و سخنرانی کردند و از ایمان، اخلاق و معرفت او سخن گفتند و از پاکی و پاکیزگی او در همۀ عمر طولانی اش یاد کردند و تجلیل شایسته ای که از او شد و هیچکدام اغراق نبودهمه اش در فکر این بودم که آیا در دورۀ وانفسای ما دوباره چنین مردان بزرگی که بی هیچ ادعا جز به فکر خدمت به دین و خلق خدا نباشند و عظمت و بزرگی شان پس از مرگ اینچنین پاس داشته شود خواهند بود.
در برابر او خیلی احساس کوچکی کردم و برای خودم غصه خوردم. خوشحال بودم که توفیق یافتم در آن مراسم شرکت کنم. تلنگری بود برای اینکه بیدار شوم. اگر بشوم!