یک ماه پیش که پسر عمویم حاجی فیاض به رحمت خدا رفت و من به اتفاق برادرانم، احمد و مهدی، برای شرکت در مراسم ترحیم او به زنجان رفتیم حاجی قدرت اصرار و عمو را واسطه کرده بود که بعد ازماه رمضان به اتفاق همۀ اعضاء خانواده پدری به گلجه برویم تا آنها نذرشان را ادا کرده و از ما پذیرایی کنند. همه نتوانستیم اما جمعاّ چهار ماشین که از تهران رفته بودیم و یک ماشین از زنجان، از جمله عمو، حسن آقا و حاج آقا مصطفی و خانم هایشان، جمعه صبح عازم گلجه شدیم .مامان، که بزرگ ما هستند، علی رغم کهولت سن و سختی راه همراه ما بودند. از زنجان تا گلجه، جمعاً کمتر از یک ساعت راه است. راه جدید گلجه را که چهار کیلومتر است به تازگی از میانه راه آسفالته روستای "امام" کشیده اند و خاکی ست.
آن روز هوا بسیار خوب بود. خانواده حاج قدرت که قریب سی نفر می شدند همه آنجا بودند و انتظار آمدن ما را می کشیدند. وقتی رسیدیم از ما استقبال کردند و گوسفندی را که نذر کرده بودند سر بریدند .
گلجه روستایی کوهستانی است با مراتع بسیار و دارای اقتصاد دامداری ،زمین های کشاورزی آن محدود و عمدتاًً بصورت دیم، و درختان میوه در آن، اندک است. در گذشته که خانواده های ساکن آن زیاد بود تعداد دامها نیز بسیار بودند. وقت غروب محشر کبری برپا می شد. گله های جداگانه گوسفند و بز، بره ها و بزغاله ها ، گاوها ، گوساله ها و کره های اسب و الاغ هر یک از مسیر و گردنه ای به روستا سرازیر می شدند و سر و صدا و گرد و خاک بسیاری بر پا می کردند. انبوه میش ها و بزهای ماده از یک سو و بره ها و بزغاله ها از سوی دیگر پس از یک روز جدایی برای رسیدن به طویله ها و یافتن یکدیگر شتاب می کردند. چوپانها به گونه ای گله ها را به ده می رساندند که بره ها، بزغاله ها و گوساله ها قبل از آنکه شیر مادرشان دوشیده شود به آنها نرسند. وقتی شیرها دوشیده می شد آنگاه لحظه وصال آنها بود. در ها باز می شد و هجوم بر ه ها و بزغا له ها و جستجوی آنها برای یافتن مادر هایشان تماشایی بود. این ها و بسیاری دیگر، خاطرات شیرین دوره های کوتاه اقامت کودکی من در گلجه است .
پس از صرف صبحانه، کسانی از خانوادۀ ما که برای بار اول بود گلجه را، که آن همه وصفش را شنیده بودند، می دیدند به گشت وگذار در میان روستا و خانه هایی که اکنون بعضاً جز دیواری از آنها باقی نمانده بود، پرداختند.
روزگاری در آن روستا پدر من، که در آن زمان نوجوانی بیش نبود، علاقه مند شده بود که درس بخواند. با اصرار، پدرش را راضی کرده بود و از روستایی که باید چندین ساعت پیاده می رفتی تا به جاده خاکی زنجان– طارم برسی خارج شده بود و در آن سوی سپیدرود خود را به مکتب خانه رسانده بود، پس از مدتی از آنجا به زنجان و پس از یکی دو سال به قم. سالها بعد زمانی به گلجه برگشته بود که شیوع بیماری واگیر دارحصبه، پدرش، سه برادر و یک خواهرش وتعدادی دیگر از نزدیکان او را به کام مرگ کشانده بود. یادم هست از آن سال با اندوه بسیار یاد می کرد. برای محبعلی، برادرش، که جوانی رعنا بود خیلی حسرت می خورد.
آن زمان روستائیان او را " ملا محمد " صدا می کردند، برایش احترام بسیار قائل بودند و به وجودش افتخار می کردند. آن احترام، که هنوز هم هست، میراث ماندگار پدرم برای ماست. او به قم بازگشت و به تحصیلش ادامه داد. بار دیگری که به گلجه رفت مادرم نیز همراه او بود. مادرم تعریف می کند که بار اولی که به همراه پدرم به گلجه رفته است سوار بر اسبی بوده است که اقوام به پیشبازش برده بودند. وقتی از گردنه ای که گلجه در پس آن بود سرازیر شده بودند و گلجه را در چشم انداز خود دیده بودند، روستائیان از هر سو به سمت آنها روانه شده، از دامنه تپه مشتاقانه و دوان دوان بالا آمده و آنها را احاطه کرده بودند. محبت، صمیمیت و بی پیرایگی اهالی گلجه به گونه ای بوده و چنان خاطره شیرینی برای او به یادگار گذاشته است که پس از صد بار تعریف، هنوز حکایت پر شور آن برای ما فرزندان و نوه ها جذاب و وجدآفرین است.
این خطه از خاک چیزی دارد که مرا به خود می خواند. در اینجا حسی زنده می شود که من را برای خودم دوباره تعریف می کند. من در اینجا به خودم بازمی گردم. تازه می شوم. جان می گیرم. گلجه اگرچه اکنون خیلی آباد نیست ، اما برای من هویت است .ریشۀ من در آنجاست . وطن پدری من است. آن را دوست دارم.
به یاد شعر سهراب می افتم. " در گلستانه چه بوی علفی می آید". جالب است. گلجه در زبان ترکی همان معنای گلستانه را می دهد.... "من در این آبادی پی چیزی می گردم"..... بعد به ذهنم می آید. کفش هایم کو....چه کسی بود صدا زد سهراب!
برای ناهار به " علی داغی " که بلندی دامنه سرسبز مقابل روستا بود رفتیم. فرزندان حاج قدرت و پسر عمویم حسن آقا، که همگی ختم معرفت و محبت هستند، آتش بزرگی بپا کردند و به جمعیتی که بالغ بر پنجاه نفر می شد کباب مفصل دادند که به همراه ماست محلی نوش جان شد . در دیگ جداگانه ای هم آبگوشت بار کردند تا برای شام آماده شود .
همه مشغول بگو بخند، گشت و گذار و بازی و تفریح بودند .اسبهای حاجی قدرت نیز که یکی زین داشت و دیگری پالون، آنجا بودند و بچه ها و بزرگها بترتیب از آنها سواری می گرفتند . عصر هم دور هم جمع شدیم و عکس دست جمعی گرفتیم. بسیاری از افراد خانواده، بخصوص جوانتر ها، برای بار اول بود با یکدیگر آشنا می شدند. مدتی را صرف معارفه و سپس آزمون از یکدیگر کردیم تا ببینیم آیا همدیگر و نسبت هایمان را خوب شناخته و یادگرفته ایم یا نه .
نزدیک غروب و پس از صرف آبگوشت، به عنوان شام، و در حالی که روزی خوش و سبز را پشت سر گذاشته بودیم با گرمی بسیار از آنها خداحافظی کرده و عازم تهران شدیم. خیلی خوش گذشت. جای شما خالی!
خواهر زاده ام به شوخی گفت: این روز خوش از خیر بازداشت دایی علی نصیب ما شد. گفتم: بله، بر خلاف خواسته آنها خیرش زیاد بوده است و بعد پیش خودم گفتم:عسی ان تکرهوا شیئاً و هو خیرٌ لکم . آیه قرآن است. می گوید: چه بسا چیزی را نمی پسندید و نمی خواهید ولی آن برای شما خوب است و یا خوب می شود.

نمای عمومی گلجه از بالای علی داغی (کوه علی)

حاج قدرت، همسرش، صدیقه و من

محمد سروش در حال اسب سواری

حسن آقا سیخ های کباب را می گرداند. سعید باد می زند. داود به آبگوشت رسیدگی می کند.