اینها رو مامان گفت و بعد ادامه داد: از ساعت یازده صبح تا یک و نیم بعد از ظهر داشتند خونه رو می گشتند. بابا رضای سروش هم که آمده بود نذاشته بودند بره بالا. زری خیلی حرفا بهشون زده بود. گفته بود چکار دارید به سعید آقا؟ قوه قضائیه خفه شده! بجای اینکه به دزدی سه هزار میلیلردی رسیدگی کنه و قاتلای بچه های مردم تو کهریزک را مجازات کنه که زورش نمی رسه، زورش رو به اینها می رسونه که دوساله زندگیشونو بهم ریخته و از کار و زندگی انداخته شون. این قسمت رو بعداً زری برام تعریف کرد. مأمورا هم که حرفه ای شده ان اصلاً اعتنایی به اینکه چه دارن بر سر خانواده میارن نیستند. خونسرد به کار زشتشون ادامه داده بودند.
خانه مال مادرم است و طبقۀ بالا را سالهاست در اختیار نوه اش شیوا و همسرش سعید آقا که گل های سر سبد خانواده هستند گذاشته است. یعنی از زمانی که ما از آنجا جابجا شدیم و به خانۀ خودمان رفتیم، جای ما آمدند. پس از فوت پدرم وجود شیوا و سعید آقا موجب دلگرمی عزیز جونشون بوده و مانع تنهایی او هستند.
از خانۀ مادرم به خواهرم، زری، زنگ زدم. اگر چه پشت تلفن بخاطر شنود معمولاً این مطالب را بازگو نمی کنیم ولی او شروع کرد به تعریف کردن انگار می خواست یکبار دیگر احساسش رو نسبت به اتفاقی که افتاده به برادرانی که پشت خط گوش ایستاده بودند بگوید. همۀ حرفهائی را که به آنها زده بود دوباره گفت که اگر قبلاً ضبط نکرده اند اینبار بکنند. من هم مانع نشدم. گفت بیچاره محمد سروش چند وقت پیش خواب دیده بود- پنج سال بیشتر ندارد- وقتی با اضطراب از خواب پریده بود زری متوجه حالت او شده بود و پرسیده بود که چی شده. سروش گفته بود یک کابوس دیدم. زری می گوید: نمی دونم پدر سوخته کابوس را از کجا یاد گرفته. بعد ادامه داده بود: خواب دیدم بازجوها اومدن من و بابا و مامان شیوا رو با خودشون ببرن اوین.
زری این خواب سروش را قبلاً برای من تعریف نکرده بود ولی چیزی که مرا وادار به نوشتن کرده همین است. بچۀ پنج سالۀ امروز باید با واژه های کابوس، بازجو و اوین آشنا باشد؟!! این است آن مدینۀ فاضله ای که در رویای جوانی خود بدنبال آن بودیم؟ این شد حاصل آن همه امید و فداکاری؟
علاوه بر بازرسی منزل، یک برگ احضاریه هم بدست سعید آقا داده اند که بر اساس آن باید یکشنبه آینده ساعت 9 صبح در شعبۀ دوی دادسرای اوین حاضر شده و به سوالات بازپرس شعبه، آقای عبدی، و احتمالاً بازجویان اطلاعات سپاه پاسخ بدهد. آقای عبدی را می شناسم. همان است که بار دوم مرا بازداشت کرد. آدم بدی به نظر نمی رسید. همان اول با مطایبه به من گفت: شما مطلب ناصادقی را به صادق نسبت داده ای! شاید هم نمی خواست مرا بازداشت کند. یک نفر زنگ زد و به او دستور داد که مرا بازداشت کرده و به بند دوی الف بفرستد. او سمت قضا داشت و علی القاعده نباید کسی به او دستور می داد. او هم علی القاعده نباید به دستور کسی عمل می کرد. ولی دستگاه قضائی ما اینطور است دیگر. بیچاره آقای عبدی و عبدی ها!